Categorieën
Gedichten

XI


Mij doorklieft de angst van het niet weten.
Dit zet me in een trance,
een gevoel van vergeten.
Willen verdwijnen zo geheten.

Met alleen een deken van duisternis.
Niets dan negativiteit,
mijn omgeving, dierbaren in het gewis.

Alles en iedereen die ik benijd,
voor mij niets dan de dood als vaststaand feit.

tc

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.